Mijn broer en ik hebben veel dingen samen meegemaakt. Nogal logisch als je samenwoond🙈 Ik ben blij dat ik hem heb. Ookal moet ik toegeven dat we elkaar 5 jaar niet gehoord of gezien hebben. Dit tot 2 jaar geleden. Ik was boos, teleurgesteld en angstig omdat hij terug bij papa ging wonen, omdat ik wist dat ik hem niet kon “beschermen”. Beschermen staat tussen aanhalingstekens omdat ik als kind nooit voor hem ben opgekomen. Ik heb pas op mijn 17 durven opkomen voor hem want ik kon niet meer.

Nu ben ik 25 en tot op heden voel ik mij hier schuldig over. Als grote zus moest ik iemand zijn waar hij naar opkeek en ik liet hem in de steek. Ik heb hem al gezegd dat ik mij hiervoor schuldig voel maar dat gevoel blijft. Ik probeer er op elke manier te zijn voor hem nu ik hem terug heb. Als kind ben je loyaal of bang of beide van je ouders. En ik was beide. En dat had ik niet mogen zijn want als ik meer lef had hadden we misschien sneller van huis weggegaan en moest mijn broer minder geweld meemaken dan dat hij nu heeft meegemaakt. Maar ik kan de tijd niet terugdraaien. Nu hij is er goed uitgekomen. Hij is opgegroeid tot een knappe man die weet wat hij wilt in het leven. Iemand die correcte waarden en normen heeft en hij heeft zijn leven op orde. Ik kan niet trotser zijn op hem!

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.