Zo daar ben ik weer met mijn verhaal,

Dit keer schrijf ik niet over COVID, maar over mijn ervaring met de jeugdzorg. 

Even een kleine inleiding , ik ben desjo een 27 jarige jongen wonend in Leiden.

Op mijn 18e kwam ik terecht bij Cardea jeugdzorg waar ik ook anderhalf jaar heb gewoond. Ik woonde in een kamertrainings huis waar je eigelijk leert hoe je op jezelf te wonen, welke tools heb je nodig maar ook hoe zorg je voor je zelf.

Er kwam veel bij kijken financiën, huis opruimen , koken en natuurlijk de afwas. 

En het onderhouden van een dagbesteding, wat ik nog wel is moeilijk vond. 

Je kreeg je eigen mentor waar je weekelijks contact mee had en waar je ook samen mee ging koken en eten.

 Een keer per week was er een gezamenlijke vergadering want ik leefde met meer jongeren in huis. 

Na anderhalf jaar ging ik op mezelf wonen , de grote stap. Alles wat je hebt geleerd over op jezelf wonen komt nu om de hoek kijken. Mijn gedachtes gingen op en neer, kan ik dit wel , lukt het wel om rond te komen , hoe ga ik me huis netjes houden.  In het begin ging dit me best oke af, maar na een half jaar ging mijn relatie stuk en kon ik eigelijk alleen maar terug naar me ouders. 

Ik zat in een put , relatie was voorbij , terug bij je ouders waar hun regels gelden, en voor de gedachten ik heb gefaald. 

Op een gegeven moment besloot ik om een coach op te bellen die mij 4 weken intensief geholpen heeft met het klaar stomen toen ik net op mezelf ging wonen. Met de vraag of zij mij kon helpen met mezelf , om uit deze neerwaartse spiraal te komen. 

Gelukkig wilde zij mij helpen en dat deed ze ook, samen ging we kijken voor een nieuwe werkplek, maar ook hoe het thuis goed kan blijven gaan en vooral hoe kan je je gedachtenis omzetten van negatief naar positief.

Haar naam is Nelleke , en Nelleke heeft een hart van goud vind ik. Passie voor haar werk en vooral doorzettingsvermogen, lukt het even niet dan lukt het wel een andere keer. En zo niet dan blijven we het proberen. 

Deze gedachtengangen hielp mij om na een paar weken anders te gaan denken en om positiever te kijken naar dingen die je mee maakt, want als iemand anders het kan dan kan ik het ook. 

Dankzij Nelleke zit ik ook al 7 jaar lang in de jongerenraad van cardea waar ik met plezier trainingen geef aan andere jongeren of zelf medewerkers, waar ik in gesprek ga met de gemeente over beleid. Dat heb ik grotendeels te danken aan me coach.

En zo zijn er nog meer dingen die ik kan benoemen wat mijn coach en ik hebben bereikt  met elkaar. 

Op een gegeven moment bedacht ik me hoe komt het dat wij zo goed klikken met elkaar? 

Eigelijk komt dat doordat mijn coach liet zien dat ze net als ik een mens is , dat zij ook fouten maakt net als ik , dat zij ook even boos kan zijn als iets niet lukt, maar vooral dat zij ook een stukje van haar leven laat zien. Veel coaches en begeleiders van jongeren weten vaak hoe het leven is van hun jongeren , hun geschiedenis , hun problemen maar vaak weten jongeren niet zo veel van hun coaches hun leven. En ik weet dat coaches dat doen om hun werk en prive gescheiden te houden, maar je kan toch wel antwoord geven als een jongeren vraagt wat heb jij dit weekend gedaan of heb je een hobby. 

Mijn coach deed/doet dat en ik ben zelfs een keer bij haar thuis geweest om te praten over hoe de zomervakantie was.
Voor mij was het belangrijk dat iemand laat zien dat hij ook een mens is. We moeten dit samen doen en niet alleen.

Heb jij een mentor of coach die veel voor je heeft betekent ? Laat het me weten in de reacties

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.