Ik wil vandaag met jullie wat persoonlijks delen.

Ik heb een relatie van 4,5 jaar nu en dat gaat nu erg moeizaam.

Wij woonden 4,5 jaar samen en sinds een tijdje woon ik weer alleen. 

Me vriendin had rust nodig en woont nu bij haar oma.

Voor mij is dat moeilijk om na 4,5 jaar samen te wonen opeens weer helemaal alleen in huis te zijn , naja alleen ik heb nog 2 lieve katten waar ik super veel van hou. Ik mis de standaard dingen zoals samen eten , samen een boodschap halen of een wandeling doen. 

Ik heb haar nu ook al 1,5 maanden niet gezien. Af en toe gesproken via de app. Even samen lekker mopperen over verschillende dingen of onze favoriete series kijken.

Even die knuffel als we ons rot voelen. 

Wat ik moeilijk vind/vond is mijn eigen draai weer te vinden, een ritme in me dag te hebben nu ik weer alleen woon. De eerste weken ging dat moeizaam het gemis is groot , maar in de 3e week ging het al beter , in de ochtend lekker ontbijten en de dag positief beginnen door tegen mezelf te zeggen: never give up

Hoe hard het leven is en hoe pijnlijk sommige dingen kunnen zijn, niet opgeven.

En dat doe ik niet , lekker door gaan en dingen positief inzien , tuurlijk moet ik wat ruimte maken om even na te denken hoe kut het eigenlijk is.

Ik krijg hierbij goeie hulp van mijn begeleider die ik wekelijks zie en spreek. Super dankbaar. 

Wat ik aan jullie wil meegeven is: het leven is te kort om na te blijven denken aan slechte herinneringen, ze zijn er juist om sterker uit te komen als je niet opgeeft.

2 reacties

  1. Never give up ! En drie weken is vet snel!
    Har.

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.