Vandaag heb ik een gesprek gehad met 2 collega’s van op mijn werk. Ze hadden enkele weken geleden mijn interview op de radio gehoord en waren geïnteresseerd in mijn verhaal. Ik had hier eigelijk stress voor. Waarom? Ik weet het niet, want het is mijn verhaal. Maar niets is zwart en wit. Ik heb veel grijze zones. Maar dat weerhield mij niet. Ik ben trots op mijn achtergrond. Dit klinkt heel raar. Begrijp mij niet verkeerd, ik vind het jammer wat ik heb meegemaakt. Maar zonder mijn verleden was ik niet de Sharon die ik ben vandaag. Dus ja ik ben trots, ik ben trots op wat ik heb bereikt en dat mag gezegd worden. Het doet goed om te horen dat wat ik bereikt heb niet vanzelfsprekend is. Ik heb hier hard voor geknokt maar dat laat zien dat als je echt iets wilt, je dat kan bereiken. En soms vergeet ik dat het niet normaal is om in instellingen te zitten, of weg te gaan van huis zonder iets van back up of van een leefloon leven en studeren. Maar wat is nog wel normaal in deze wereld? Ik verschiet nog steeds als ik verhalen hoor van jongeren die het thuis niet goed hebben. Hoeveel jongeren er om hulp vragen. Iedereen heeft een verhaal, een achtergrond die hen maken tot wie ze zijn vandaag. Zolang we leren uit deze ervaringen en het is belangrijk om te weten wie je wilt zijn. Om te weten wat je wilt bereiken in je leven en om te weten op wie je kunt rekenen!

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.